Adriaan is verhuisd vanuit het westen naar Overijssel en woont met zijn partner in Oldemarkt. Hij schrijft over zijn ervaringen…
Concert
Mijn opa Adriaan, jawel ik ben vernoemd, zong in twee dubbelmannenkwartetten, ook kon hij mooi tekenen en maakte zijn eigen meubelen. Ik heb ook altijd getekend maar niet zo goed als hij, en meubelen van mahoniehout maken is me nog nooit gelukt.
Maar er zijn wel overeenkomsten; zingen heb ik heel mijn leven gedaan. In bandjes waar ik de (Engelse) teksten schreef (als ik die nu lees, stijgt het schaamrood me naar de kaken). Daarna kwamen de Nederlandstalige liedjes en daar zaten best wel een paar aardige bij. We hebben zelfs in een grijs verleden een paar platen opgenomen en veel opgetreden. Ook heb ik een blauwe maandag vioolles gehad, maar dat was iets te hoog gegrepen. En, o ja, ik had twee seizoenen klassiek zangles genoten. Tegenwoordig zing ik bij een projectkoor hier in het dorp.
Ons huis herbergt veel instrumenten. Er staat een piano, hier en daar staan er een aantal Afrikaanse trommels; Djembés geheten. Verder een tuba, waar ik alleen een soort olifantengeluid uit kan krijgen. We bezitten een antieke citer (ook van mijn opa Adriaan) en een heel oud schippers-klaviertje. Een viool met strijkstok, een bas- en elektrische gitaar en een aantal akoestische exemplaren. Tot slot een verzameling percussie-instrumenten.
In een orkest heb ik nooit gespeeld, maar een kennis van mij wel. De man is paukenist en wat hij doet lijkt me geweldig. Op de enorme ketelvormige trommels kun je imposante slagen maken en met een voetpedaal naar andere toonsoort gaan.
De verhalen over zijn collega’s zijn leuk om te horen. Zo’n orkest bestaat ruwweg uit vier groepen.
Strijkers, houtblazers, koperblazers en slagwerk. Elke afdeling heeft z’n eigen sfeer en eigenaardigheden. Volgens mijn vriend de paukenist zijn strijkers zeikers. (ik neem geen enkele verantwoording voor deze en volgende uitspraken) blazers zijn over het algemeen gezellige flierefluiters die wel van een pintje houden, zangers egotrippers, gitaristen notoire individualisten en slagwerkers gangmakers. Daar hoort mijn vriend de paukenist dus ook bij. Ondanks die verschillen moet het geweldig zijn om deel uit te maken van zo‘n grote groep muzikanten. Dat vind ik al bijzonder als ik meezing in het projectkoor.
Ik heb het gevoel dat ik iets muzikaals vergeet. Eh… o, ik weet het al, Sinds een paar maanden zitten mijn vrouw en ik op ukelele les. Een gezellige groep mensen waar ik de enige man ben. Maar het enthousiasme is er niet minder om.
Voor alle duidelijkheid; een ukelele lijkt op een te heet gewassen gitaar. Het instrument is een stuk kleiner en heeft maar vier snaren. De akkoorden worden ook heel anders gepakt dan op de grote broer, de gitaar, die zes snaren heeft. We maken enorme vorderingen en hopen later dit jaar ons eerste optreden te doen.
Dus houd de concertagenda in de gaten!
Reacties? adr.noordergraaf@planet.nl
