Adriaan’s column

Een doodgewone Coronadag

Ik werd wakker en keek op de wekker. Daarna stelde ik vast dat het woensdag was. Dat betekende boodschappen doen en bij de apotheek medicatie halen. Bovendien wilde ik mijn fiets eens goed ontsmetten, dat was alweer een tijd geleden, je weet nooit wie er aan het stuur heeft gezeten.

Ik besloot om met de boodschappen te beginnen. Voordat ik mijn lijstje ging opstellen, belde ik naar de supermarkt om een perfect ontsmet boodschappenwagentje te reserveren. Behalve de boodschappen voor de komende drie dagen, wilde ik mijn Coronatas ook even nakijken of die aanvulling nodig had. Ik pakte hem eerst uit en legde alles voor me op tafel. Handschoenen, beschermende bril, desinfectiemiddel, papieren zakdoekjes, mondkapjes, gezondheids-verklaring en medicatielijst van de huisarts en apotheek. (ik ben een keer van een terras gestuurd omdat ik die lijsten niet kon over leggen) eh.. wat nog meer? O ja, meetlint om de anderhalve meter te controleren en hoestbonbons. Dat laatste vanwege mijn allergie, omdat ik af en toe een nies, en/of hoestbui heb als gevolg van de hooikoorts, wil ik zoveel mogelijk vermijden dat ik de indruk wek dat ik verkouden zou zijn.

Welgemoed zette ik mijn kapje en mijn bril op en trok mijn mooie blauwe handschoenen aan. Tot mijn vreugde stond het karretje al klaar. Gelukkig was het niet druk, de vorige keer heb ik staan wachten totdat iemand wegging bij de bloemkool. Deze meneer stond met z’n rug naar mij toe, daarom kwam ik er na een half uur pas achter dat hij stond te telefoneren. Deze keer kon ik redelijk snel doorlopen, alleen bij het brood stond er een file van twee dames en een heer. Dat kostte me maar tien minuten dus dat viel mee.

Ik besloot eerst alles maar thuis te brengen voordat ik naar de apotheek zou gaan. Ik zou dan ook de mogelijkheid hebben om mij even te ontsmetten, misschien me een douche?

Bij de apotheek was het ook niet druk. Ik bleef keurig achter de gele lijn, dat was wel lastig omdat ik door mijn hardhorendheid niet goed kon verstaan wat de medicijndame me toeriep. Helaas bleek ik ook nog iets te moeten afrekenen en was daarom gedwongen te pinnen. Dat werd thuis een extra ontsmetbeurt.

Toen dat, eenmaal thuis, achter de rug was, verwachtte ik een pakketje dat om twaalf uur precies aan zou komen. Om te voorkomen dat de chauffeur en ik te dicht zouden naderen, had ik een perfect idee uitgewerkt. Onder een plaatje hout had ik vier wieltjes geschroefd en aan de achter en voorkant touwen bevestigd. Dit hulpmiddel stond klaar bij de ingang van de voortuin met één touw door de brievenbus. Tot mijn spijt mislukte deze actie omdat ik een handtekening moest zetten. Ik verstond eerst niet wat de chauffeur riep, hij schreeuwde of ik een lang potlood had. Ik vatte dat eerst op als een flauw grapje, maar toen begreep ik dat ik een krabbel moest zetten. Hij legde het apparaat op het pakket, zo kon ik met het touw de hele handel naar mijn toetrekken. Na de krabbel trok hij weer aan zijn kant van het touw. Zo kwam alles goed en ik kon weer aan de gang met mijn ontsmettingsmiddel.

N.B. Ik hoop dat het zo ver niet zal komen…

Reacties? adr.noordergraaf@planet.nl