Adriaan’s column

Adriaan is verhuisd vanuit het westen naar Overijssel en woont met zijn partner in Oldemarkt. Hij schrijft over zijn ervaringen…

Twaalf rolletjes

Mijn vrouw zou mijn vrouw niet zijn als ze geen camera om haar nek had. Ze fotografeert alles wat vliegt, kruipt, loopt, zwemt en zweeft, en niet onverdienstelijk. Zeker als je je realiseert dat ze vroeger alleen maar vakantiekiekjes met een scheve horizon en min of meer vage personen maakte. Maar sinds ze in dit schitterende gebied woont, heeft ze een schat aan plaatjes gemaakt. Af en toe wordt zelfs een van haar foto’s in de krant gepubliceerd. Ik ben daar erg trots op en vraag haar wanneer er een expositie komt. Maar dan schudt ze haar krullenkop en zegt dat ze dit niet ambieert. Want behalve dat ze d.m.v. haar lens de prachtigst opnamen maakt, is ze ook nog bescheiden.

Wat dat fotograferen betreft, lijkt ze op mijn moeder, die door de kleinkinderen ‘Oma Flits’ werd genoemd. Alleen die maakte eindeloze kiekjes van haar nazaten. Ik vroeg haar eens of er kans was dat, als ze geen fototoestel voor haar gezicht zou hebben, een van de kleinkinderen zou vragen wie dat toch was?

Behalve mijn bewondering voor de mooie dingen die mijn eega op de gevoelige plaat zet, heb ik ook ontzag voor haar geduld. Weer of geen weer, urenlang kan ze op een stoeltje zitten wachten totdat er een specht of zoiets langs komt vliegen.
Regelmatig gaan we in ons autootje de omgeving in om een ‘foto safari’ te doen. Wanneer we dan op een van de kleine weggetjes rijden en ze ziet wat, roept ze: ‘STOP!’ Ik ga dan boven op mijn rem, het raam gaat open, en onder kreten van enthousiasme hoor ik dan het bekende geklik. Ik moet eerlijk zijn, als het aan haar lag stonden we daar uren te wachten of er nog een object lang zou komen, maar daar heb ik het geduld niet voor. We rijden dan naar huis, waar ze de foto’s tot diep in nacht bekijkt, bewerkt of weggooit, want ze is zeker de laatste jaren heel kritisch op haar werk geworden.

Natuurlijk zijn er wel eens strubbelingen, haar camera kan niet tegen regen en dat is wel heel vervelend. Ook zijn er momenten dat de batterij op is, net voor ze de sluiter in wilde drukken om de opname van het jaar te maken.

Niet lang geleden zou er een, gedeeltelijke, zonsverduistering plaatsvinden. Dat betekende dat ze met spullen beladen op het terras, achter ons huis plaats nam. Ik moet haar dan niet storen en dat is logisch, want als ik een stukkie schrijf moeten ze ook niet aan mijn kop zeuren. Enfin, ze had geluk, de zon waar een stukje uit gehapt zou gaan worden, stond hoog aan de hemel. Om een lang verhaal kort te maken, ze heeft op dat terras 263 foto’s van de zon gemaakt. Waarvan er zes gelukt zijn. Als je dat zou verrekenen in de ouderwetse fotorolletjes zou ze een klein fortuin verkiekt hebben. Gelukkig maar dat ze een digitale camera heeft.

 

Reacties? adr.noordergraaf@planet.nl