Adriaan’s column

Zachtjes

Het moest er een keer van komen, het werd te erg. Mijn lieftallige eega kreeg steeds meer problemen met haar stem, die ze keer op keer overbelastte. Op het laatst was het zelfs zo erg, dat ze op voorhand haar vragen al twee maal achter elkaar stelde, waarop ik toch nog “hè?” riep.
De redenen van deze problemen liggen ik het verleden: te harde muziek beluisterd en/of zelf gespeeld. In lawaaiige omgevingen geen gehoorbescherming gedragen, enz. enz.
Okay, ik heb die dingen al jaren in huis, maar ik vond het een gedoe. Of ik vergat ze uit te doen als ik onder de douche stapte, of ik zat weer eens in de knoop met mijn koptelefoon als ik wat wilde beluisteren. M.a.w. ik was gewoon te ijdel om die gehoorapparaten in te doen. Maar verleden week heb ik, (de eerlijkheid gebied me te zeggen dat mijn vrouw het niet meer pikte) de stap gezet. Ik ben, heel stoer, naar de audicien gegaan. Ik kreeg, toen ik de afspraak maakte een zeer duidelijk sprekende dame aan de lijn die mij welwillend te woord stond. Ik maakte een afspraak en ik zat er aan vast.
Nou, ik ben koud terug en er is een wereld voor mij open gegaan. Ik krimp al in elkaar als ik bijvoorbeeld, de kraan in de keuken aanzet, wát een lawaai. De vogels in de bomen zingen oorverdovend. En wat te denken van het ritselen van de krant! Ik had geen idee wat voor volume dat geeft!

Alles bij elkaar was het nog een heel gedoe voordat ik met mijn ‘nieuwe’ oren de straat weer opstapte. Ik moest in een klein hokje plaatsnemen en d.m.v. toontjes die door een koptelefoon klonken, werd de mate van mijn gehoorbeschadiging vastgesteld. Het bleek dat ik nog al wat hoge frequenties kwijt was, eigenlijk al mijn hoge frequenties…

Het testen in dat hokje had veel vlugger klaar kunnen zijn, ware het niet dat er in het belendende pand een verbouwing plaatsvond. Ik hoorde dus tonen die helemaal niet hoorde in het testprogramma. Pas toen de audicien even ging vragen of het niet wat zachter kon, was de zaak zo gepiept. Met behulp van een ingewikkeld computerprogramma werden de ontbrekende frequenties in de apparaten geprogrammeerd. M.a.w. in kon weer horen zoals een persoon zonder beschadigingen hoort. “Dat zal wel even wennen worden hoor.” zei de man troostend, waarbij ik me onmiddellijk afvroeg waarom hij zo schreeuwde.
Eenmaal thuis, heb ik samen met mijn vrouw naar het nieuws gekeken en tot mijn tevredenheid moest het volume voor mijn eega iets omhoog terwijl ik het goed kon verstaan. Een saillant detail is het feit dat ze juist deze week een nieuwe hobby heeft opgepakt, namelijk het bespelen van een djembé, (dat is een inheemse trommel die in Oldemarkt verdwaald is) dat kan nog wat worden met de huidige toestand..

En als u in de nabije toekomst op straat een luid gepiep hoort, is het geen vogel, het zijn mijn apparaten; ze moeten nog wat beter afgesteld worden. En als u mij de komende tijd wilt aanroepen, niet té hard alstublieft!

Reacties? adr.noordergraaf@planet.nl